Kimsesiz olmak

Kimsesiz olmak yalnız kalmak

Bu gün ki konumuz Kimsizler
Bir çogumuz zaman zaman kendimizi kalabalık ortamda olsak bile yanlız hissediriz.
Yaznlız olmak kimsesiz olmak.
Aslında herkezin kendini kimsesiz hissetiği dönemler olmuştur.
Genellikle dekendimizi çok mutsuz hisettigimizde
kendimizi yanlız kimsesiz savunmasız hissediriz.
Her insan hayatının her anında birine güvenmek ve inanmak ister.
Bu aslında Aşk degil bir dosttur.
Bazen çok büyük aşklar yaşarız ve bu birgün biter.
İşte ozaman o girer devreye bizim yaralarımıza merhem olur
ve bizim kırıklarımızı sarar ve sarmalar.
hiç birşey yapamazsa bile bizi dinler.
Bizimle ağlar önemli olan gülmek degildir.
Zaten herkez herkezle gülebilir.
Ama genelde insanlar yanlız ağlar.
Bazen bir dostun omuzu iyi gelir.
Kimi zaman ise yanlız kalmak iyidir.
Ozamanda nekadar çağresiz ve kimsesiz olduğunu anlarsın
Her nekadar çevremizde dostlarımız
olsada insan bazen kendinden bile saklar sırlarını
için yanar ve sen susarsın bazen düşünürsün ölmeyi
Kim üzülür ki ben ölsem kim ağlar
kim yas tutar dersin ve başlarsın saymaya
bu çoğu zaman bir elin beş parmagını geçmez
işte asıl dost dediklerimiz arkadaş dediklerimiz bukadar az.
Aslında hep düşünmüşümdür sahte kuru kalabalıkmı
az ve öz insanlarmı hayatımızda olmalı
gerçi insanarda tuhaf bazı insanlara bakıyorum
çevremde bir sürü arkadaşı var yolda yürüyemezsin onunla iken
ama bir işi düşse üç beş işi anca koşar yardıma
kendine bakarsın 5 arkadaşın vardır.
İşin düşer hepsi gelir.
İşte ben bu az ve öz insanları tercih edenlerdenim
bazende derim keşke çok cevrem olsa ve hiç yanlız kalmasam
kendimi kimsesiz hisetmesem.
Özelikle insanın eşi ve çocukları dışında
kardeşleri annesi ve babası olmalı
ben bu duyguyu tatmayan biri olarak sanırım bu
yüzden zaman zaman kendi halime acır ve ağlarım
bende isterdim kardeşlerim olsun ailem olsun
annem babam olsun ama sanırım bu duyguyu hiç tadamicam

kimsesizlik